life is short, the stories.

share our Idea & Stories.

last letter

9 Comments

 

งานสัปดาห์สากลแห่งการเขียนจดหมาย ประจำปี 2553

มีชื่องานว่า “วันวานยังหวานอยู่ – The Good Old Days”

จัดขึ้นในวันที่ 5-10 ตุลาคม ที่จามจุรีสแควร์ ถ้าใครสนใจแล้วพึ่งรู้ก็เพราะเอนทรี่นี้ ก็คงไม่ทันกาลแล้วล่ะ

.

ผมเขียนจดหมายจริงๆจังๆครั้งสุดท้ายก็เกือบ 10 ปีที่แล้ว

ไม่ใช่ว่าไม่มี e-mail ผมมี e-mail แล้วก็ยังเลือกที่จะเขียนเป็นจดหมายและโชคดีที่เพื่อนผมก็ยังเขียนเป็นจดหมายตอบ

สำหรับ postcard ไม่ค่อยได้ส่ง ยกเว้นทุกสิ้นปีที่ผมยังส่ง ส.ค.ส. ไปยังเพื่อนฝูงโดยตลอด

มีแต่ในช่วงปีหลังๆมานี้ที่ปริมาณการส่งน้อยลง เพราะต่างห่างหายกันไปและผมก็ไม่รู้ว่าจะส่งไปที่ไหน แล้วก็คร้านที่จะติดตามขอที่อยู่

.

จำได้ว่ามีความสุขมากๆ ในเวลาที่ไปดูที่ช่องรับจดหมายว่ามีจดหมายส่งมาถึงเราหรือเปล่า(ยกเว้นจดหมายแจ้งหนี้)

และมีความสุขมากขึ้นไปอีกเมื่อมีซองจดหมายวางอยู่ในนั้น

ในโลกที่เน้นไปที่ความรวดเร็ว และฉาบฉวยมากขึ้นทุกวัน

ผมรู้สึกว่ามันเป็นความอุตสาหะอย่างยิ่ง

สำหรับการที่ใครบางคน ลุกมาเลือกกระดาษมาสักแผ่น

หยิบปากกาที่ถนัดมือ เขียนเรื่องเล่าที่อยู่ในหัว

และผมเชื่อว่าผู้เขียนได้หยิบความคิดถึงแนบมาด้วยระหว่างบรรทัดของตัวอักษร

จากนั้นก็เลือกซอง จ่าหน้า ติดแสตมป์ ออกไปหย่อนลงตู้ไปรษณีย์สีแดง

และใช้เวลาอีก 2-3 วันในการเดินทางไปสู่สถานีปลายทาง

.

ระยะหลังๆ ผมพอจะมีเขียนจดหมายบ้าง แต่ก็น้อยจนไม่มีนัยสำคัญทางสถิติ

และเริ่มเป็นแฟนพันธุ์แท้ของระบบเครือข่ายโยงไยทั่วโลกเพียงปลายนิ้วคลิ๊ก

ไม่ว่าจะเป็น อี-แมว หรือ โซเชี่ยล เนตเวิร์ค

มันฉับไวและประหยัดกว่าในการส่งสาร

แม้ว่ามันจะถูกลดทอนความละเมียดละไมและความรู้สึกที่อธิบายได้ยากที่เกิดจากการสื่อสารในรูปแบบของจดหมายหรือโปสการ์ด

.

หากอย่างหนึ่งที่ผมพบในการสื่อสารของระบบโซเชี่ยล เนตเวิร์ค ก็คือ

สุดท้ายแล้วสิ่งที่สำคัญที่สุดก็คือ ความสัมพันธ์และความรู้สึกต่อกันระหว่างผู้ส่งสารและผู้รับสาร

มิตรภาพ ความจริงใจ และความปรารถนาดีต่อกัน

.

จดหมายอาจไม่ค่อยตอบสนองต่อการสื่อสารในสมัยนี้

แต่กระบวนการของจดหมายจะยังคงสร้างความทรงจำที่ดีให้แก่เราได้เสมอ

.

Author: hud-tsu-ka

I'm not a nice guy but I wanna be a good guy.

9 thoughts on “last letter

  1. คนลายมือไม่เอาไหนแบบผมซาบซึ้งดีเลยครับว่าการส่งจดหมายหาใครสักคนมันใช้ความพยายามและความตั้งใจมากมายแค่ไหน

  2. ลายมือไม่เอาไหนจริงๆค่ะ
    เขียนครั้งสุดท้าย สมัยเรียนพยาบาล…มาอ่านจดหมายที่เขาตอบกลับมา เราคงร่ายยาวพอควร คิดแล้วสงสารคนอ่านจัง ปวดตาแย่ อ่านไปน้ำตาไหลไปแน่ๆ

  3. ถ้าจะบอกว่าเป็นคนลายมือไม่เอาไหนเป็นคนที่สามคงจะได้นะค่ะ
    แต่มีข้อแม้ต่างจากคนอื่นค่ะ ลายมือไม่สวยก็จริงแต่ตัวหนังสืออ่านง่ายค่ะ
    (ทั้งเพื่อน และครูบาอาจารย์บอกถึงรู้น่ะ)
    เรื่องการเขียนจดหมายทุกวันนี้ยังเขียนอยู่ค่ะ แม้ว่าจะเขียนไม่ค่อยออกสักเท่าไหร่
    เหตุเพราะอาชีพเราวันๆแทบจะไม่ได้จับปากกาดินสอเลย จะเขียนอะไรทีงี้รู้สึกมือมันแข็งจริงๆ แล้วซ้ำร้ายมาเล่นเน็ตเล่นคอม ก็ไม่ได้เขียนอีกมีแต่พิมพ์อย่างเดียว

  4. ถ้าบอกว่าเป็นคนนึงที่ชอบเขียนจดหมายมาก..
    เป็นความรู้สึกดีๆทั้งคนให้และคนที่รับ ดูมันจริงใจ ภูมิใจและพยายาม
    ส่วนเรื่องลายมือไม่เกี่ยง เอาแค่อ่านออกและตั้งใจก้อพอค่ะ

    ปล.postcard ไม่ค่อยนิยม เพราะว่าคนอื่นๆสามารถอ่านมันได้ก่อนถึงปลายทาง

  5. คนอ่านจะรู้สึกอย่างไร…ก็คงไม่สำคัญ…
    แต่อย่างน้อยความสุขก็ได้เกิดขึ้นแล้ว…ในขณะที่เราเขียน

  6. จดหมาย ฉบับ นั้น ยังเก็บอยู่ในกล่องความทรงจำของวันวาน
    ทุกวันนี้ ยังคงส่งโปสการ์ด เล่าเรื่องราวของการเดินทางกลับที่บ้านเสมอ
    ถ้าพี่ฮัท ไม่รู้จิส่งไปไหน ส่งมาบ้านนี้ ก็ได้นะ อิอิ ..เปิดตู้ไปรษณีรอเลย🙂

  7. ว่าจะลงมือเขียนจดหมายอยู่
    ขาดแค่แรงบันดาลใจดีๆที่ค่อยๆสะสมอยู่ (จุ๋ม)

  8. จดหมายเขียนเป็นเรื่องเป็นราวก็ช่วงทำงานห้าหกปีแรก แล้วก็ไม่ได้เขียนอีก ยกเว้นเขียนประปรายเวลาเดินทาง แต่มักเป็นโปสการ์ดมากกว่า

    ยังเก็บจดหมายเก่าๆไว้ สมัยก่อนครีเอทพอควร นึกแล้วก็อาย

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s