life is short, the stories.

share our Idea & Stories.

คำถามในคืนวันฝนตก – เรื่องสั้นในรอบกี่ปี ? ของผม

11 Comments

 

เม็ดฝนเม็ดแรกประทับตราลงบนหน้าต่างกระจกสีชาของห้องที่ผมอาศัยอยู่

บนชั้นที่ 15 ในอพาทเมนท์แห่งหนึ่งย่านชานเมือง

จากนั้นมันก็พาเพื่อนฝูงมากระหน่ำลงมาอย่างหนาเม็ด

พร้อมกระแสลมที่กำลังกระโชกต้นไม้ที่อยู่เบื้องล่าง

เหมือนดั่งอารมณ์ของชายหนุ่มที่กำลังโกรธขึ้ง เมื่อได้เห็นหญิงคนรักเดินคู่ไปกับชายอื่น

          ผมหยิบเอาไวโอลินขึ้นมาทาบที่ซอกคอ เทียบเสียงก่อนที่จะเริ่มบรรเลง

เสียงเนิบช้าของมันเป็นไปตามจังหวะการสีที่ถูกกำหนดด้วยการขยับของแขนข้างขวา

          ตาของผม เหม่อมองออกไปไกลกว่าภาพขุ่นมัวที่ปรากฎอยู่บนบานหน้าต่าง

หากหัวใจของผมกลับล่องลอยไปไกลกว่านั้น

มันกำลังเดินทางย้อนเวลากลับไปในอดีต…

         เราสองคนถอนริมฝีปากออกจากกันอย่างอ้อยอิ่ง

ในวันที่ฝนเทตัวลงไม่ต่างจากยามนี้

ที่มุมโซฟามีกระเป๋าเดินทางใบใหญ่วางอยู่

คืนสุดท้ายก่อนที่เธอจะต้องเดินทางไปเรียนต่อที่ประเทศอังกฤษ

          เธอถามผมว่า – ผมจะรอเธอ จนกว่าเธอจะกลับมาไหม?

ผมไม่ได้ตอบ

เพลง leaving on a jet plane ของ John Denver ดังมาจากเครื่องเสียงภายในห้อง

ระยะเวลา 2 ปี หรืออาจนานกว่านั้น ยาวนานพอสำหรับการเปลี่ยนแปลง

          ผมยังจำได้ดีถึงรสสัมผัสอันอ่อนนุ่ม เมื่อเธอหลับลงในอ้อมกอดของผมในคืนนั้น

แน่นอนมันแตกต่างอย่างสิ้นเชิงเมื่อเทียบกับไวโอลินเย็นเฉียบที่กำลังวางอยู่บนบ่าของผมขณะนี้

         บนเคาน์เตอร์ด้านหนึ่ง ภาพในจอโทรทัศน์วูบไหวล้อกับสีขาวของผนังห้อง

ที่มุมบนซ้ายมือของจอภาพมีคำว่า mute ปรากฎอยู่

ผมปล่อยให้ผู้คนในโลกสมมติเป็นใบ้

ผมไม่ได้ต้องการเสียงจากมัน

แต่ในช่วงเวลาอันเงียบเหงา ผมเพียงไม่อยากรู้สึกอ้างว้างจนเกินไปนัก

           เสียงจากไวโอลินยังไม่ไม่ทันจบเพลง ผมถอนคันชัก แล้ววางมันลงบนโซฟา

โซฟาตัวเดิมหากดูกว้างกว่าเดิม เมื่อมันโอบอุ้มคนเพียงคนเดียว

          ผมยกแก้วเหล้าที่เต็มไปด้วยเหงื่อที่ผลิตออกมาจากความเย็นที่อยู่ภายในแก้ว

ความจริงแล้ว ผมไม่ได้พิศวาสมันนักหนาหรอก

แต่ในบางช่วงยาม ก็ต้องยอมรับว่ามันเป็นเพื่อนที่เข้าใจความเหงาของมนุษย์ได้ดีที่สุด

          การ์ดใบใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะตรงหน้า กำลังดูดซึมน้ำ ที่คายออกมากจากแก้วเหล้าอมน้ำแข็ง

ผมเอื้อมมือหยิบมันขึ้นมา กระดาษการ์ดสีชมพู-การ์ดแต่งงาน-งานแต่งงานของเธอ

          ไม่แน่ใจนักว่า ภาพเลือนลางที่ผมกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง

เกิดจากเม็ดฝนหรือเกิดจากหยาดน้ำตาของผมกันแน่

          “…จะรอเธอจนกว่าเธอจะกลับมาไหม?” คำถามที่เธอถามผมในคืนนั้น

บางที…เธออาจแค่กำลังตั้งคำถามกับตัวเธอเอง

 

Rainyday

Author: hud-tsu-ka

I'm not a nice guy but I wanna be a good guy.

11 thoughts on “คำถามในคืนวันฝนตก – เรื่องสั้นในรอบกี่ปี ? ของผม

  1. nobody’s gonna be here forever . .

  2. เหงา + เจ็บ ได้อีก

  3. เอ.. เรื่องสั้นในรอบกี่ปีหว่าแต่อ่านแล้วชอบนะฮัด ไม่เชิงเหงาแฮะ แต่เหมือนเคว้งๆบอกไม่ถูกชอบคำว่า ผู้คนในโลกสมมติ (ไม่รู้ทำไม)

  4. ฝนข้างนอก…เพิ่งจะแล้งไป…แต่…ฝนในใจยังคงกระหน่ำ…ไม่สร่างซา

  5. อืม…ดูแล้วคนเขียนไม่ค่อยจะเสียใจกับการจากลาของเธอเลยนะค่ะสงสัยไม่รักจริง(อาจจะทั้งสองคน)

  6. ความเห็นคุณนีอ่านแล้วน่าคิดนะครับ หมายถึงเป็น feed back ให้ผมมานั่งดูมันอีกทีผมอยากให้บรรยากาศมันดูซึมๆ วนๆเวียนๆกับความรู้สึกตัวละครในเรื่องมากกว่าและก็ในความรู้สึกส่วนตัว ผมผ่านช่วงเวลาที่รู้สึกฟูมฟายกับความรักมานานแล้วล่ะ (ทำให้ไม่ได้เขียนให้แสดงออกถึงความรักต่อกันมาก)บางทีการจากลาก็เป็นแค่ปรากฎการหนึ่งบนโลกเบี้ยวๆใบนี้เท่านั้นเอง

  7. คำตอบของโจ้ มันเจ็บนะแต่ผมว่า มันขึ้นอยู่กับตัวอีกฝ่ายด้วยจริงๆ นั่นหล่ะผมเคยเป้น..

  8. รัก ซึมลึก…เหงา เสียดาย อื่นๆอีก มากมาย ความรู้สึก

  9. อารมณ์เหงาๆ ใจบางๆ อ้างว้าง หรือแค่ต้องการใครใหม่สักคน

  10. ชีวิตมันเป็นเรื่องน่าเศร้าสงสารผู้ชายคนนั้นจังเลยฮืออออออออออออออออออออออออออออ

  11. อ่านแล้ว อันดับแรก บรรยาศ จนนึกถึงบรรยากาศในห้องได้ ดี ( อยากอยู่คอนโดตัวเองแล้วสิ )อันดับ สอง ผมในคืนนั้น จะตอบคำถาม เธอคนนั้น ของเขาว่าอย่างไร … (คิดอยู่ว่าถ้าเป็นเรา เราจะรอมั้ย รอเพื่อ.. ??)

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s