life is short, the stories.

share our Idea & Stories.

เส้นขนานที่ไม่มีทางบรรจบและมีทีท่าว่าจะแยกห่างกันไปเรื่อยๆ

14 Comments

บนถนนสุขุมวิทช่วงหัวค่ำ

ผมแบกหน้าเหนื่อยๆมันๆนั่งรถโดยสารประจำทางไม่ปรับอากาศเพื่อที่จะเดินทางกลับบ้าน

สายตาเฉื่อยๆของผมมองผ่านแว่นที่ประคองตัวอยู่บนสันจมูกออกไปนอกกรอบหน้าต่าง

รถคันที่ผมอาศัยอยู่ในขณะนี้ กำลังบดล้ออยู่ในเลนสอง มีรถประจำทางไม่ปรับอากาศอีกคันตีคู่กันมา

“ตีคู่กันมา” อย่างเอื่อยเฉื่อยไม่แพ้สายตาของผม

เดี๋ยวขยับ เดี๋ยวจอด

เดี๋ยวขยับ เดี๋ยวจอด

วินาทีหนึ่ง ประสาทตาผมก็รับรู้ถึงการมีตัวตนของเธอบนรถด้านซ้ายมือที่ตีคู่กันมา

แต่ดูจากองศาของหน้าเธอแล้ว เธอคงไม่ได้รับรู้ถึงการมีตัวตนของผมบนรถที่อยู่ทางด้านขวามือของเธอ

ช่วงหนึ่งของการเคลื่อนไหวของรถ ผมสามารถมองเห็นเธอ

และอีกช่วงหนึ่งที่ทำเธอคลาดสายตา

สลับกันไป

หลายครั้งที่ผมคิดถึงช่องว่างที่บรรจุอากาศที่แสนบางเบา

แต่ทำไมมันถึงได้กั้นคนสองคนออกจากกันได้มีประสิทธิภาพยิ่งกว่ากำแพงหนาๆได้ปานนั้น

ไม่นานรถทั้งสองคัน หมายถึงเฉพาะคันที่ผมโดยสาร กับคันที่พาร่างเธอขับเคลื่อนไปข้างหน้า

ก็ไม่ได้แล่นตีคู่กันอีกต่อไป ตามสภาพการจราจรที่เปลี่ยนแปลง

โอกาสที่ผมกับเธอจะคลาดกันไปตลอดกาลคงตีค่าเป็นตัวเลขที่นับจำนวนหลักไม่หวาดไม่ไหว

และจะว่าไปแล้วมันเป็นเรื่องธรรมดาที่ไม่ควรจะเอามาคิดเสียด้วยซ้ำ

เส้นขนานบางคู่ไม่ใช่เพียงแต่จะไม่มีวันมาบรรจบกัน

หากมันมีทีท่าว่าจะแยกห่างกันไปเรื่อยๆอีกต่างหาก

มันเป็นเรื่องธรรมดาที่ผมอดที่จะเอามาคิดไม่ได้

.

.

.

Author: hud-tsu-ka

I'm not a nice guy but I wanna be a good guy.

14 thoughts on “เส้นขนานที่ไม่มีทางบรรจบและมีทีท่าว่าจะแยกห่างกันไปเรื่อยๆ

  1. สุดเศร้า…………เข้าใจบางครั้ง ขอแค่ได้คู่(ขนาน) กันไปเท่านั้นก้อยอม ..

  2. โอ๊ย อ่านแล้วอยากร้องไห้ อินนนนนนนนนน

  3. เวลาจะไปในสถานที่ไม่เคยไปมักจะใช้ GPS เสมอ มีบางครั้งที่สัญญาณดาวเทียมขาดหาย จะเกิดอาการเคว้ง สมองสั่ง.. ใจสั่ง… "จงเลือกทางเดินต่อไปเอง"มีบางครั้งที่สัญญาณดาวเทียมทำงานปกติ แต่เราเลือกที่จะใช้เส้นทางอื่น เพื่อศึกษาในเส้นทางใหม่ ๆ สมองสั่ง… ใจสั่ง… "จงลองเลือกเส้นทางเอง" มีบางครั้งที่ไม่ได้พก GPS ไป ทางเส้นใหม่ไม่เคยไป สมองสั่ง… ใจสั่ง… "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตน"GPS เป็นอุปกรณ์อิเลคโทรนิค ที่คนส่วนหนึ่งไว้ใจที่จะเลือกใช้ แต่มีโอกาสคลาดเคลื่อนสมองส่วนที่ใช้เหตุผล เป็นตรรกะที่คนส่วนใหญ่ยอมรับ แต่มีโอกาสผิดพลาดเช่นกันสมองส่วนที่ใช้สัญชาตญาณ เป็นสมองส่วนที่แต่ละคนรู้สึกไว้ใจด้วยตัวเอง แต่มีโอกาสผิดพลาดเช่นกันทางที่คนอื่นเลือกให้ อาจไม่ใช่เส้นทางที่ถูกใจทางที่เราเลือกเดินเอง อาจไม่ใช่เส้นทางที่ถูกต้องไม่ว่าเราจะตัดสินใจเลือกอย่างไร "ตนเป็นที่พึ่งแห่งตนเสมอ"เส้นขนานที่เห็นคิดให้ทุกข์ ก็ทุกข์… คิดให้สุข ก็สุข… คิดให้ปลง ก็ยังได้… "ธรรมดามนุษย์"

  4. ..ทั้งๆที่รู้ว่า มันเป็นไปไม่ได้..ไม่มีวันที่เส้นทางของเราสองคน จะมาบรรจบกันได้…ที่ทำได้เพียงอย่างเดียวคือขอเก็บเธอไว้ในความทรงจำ และความรู้สึกที่ดี อย่างนี้ตลอดไป….เอนทรี่นี้ โดนใจ! อย่างแรง….ทำนบน้ำตากำลังจะพังแว้วววว

  5. สุดซึ้งได้อารมณ์….คนเหงา…..คนที่ขอแค่นี้…พอ

  6. มีคนบอกว่า กรุงเทพฯมีคนเหงา…มากกว่าเสาไฟฟ้า 555 ท่าจะจริง

  7. สำนวน….ไม่ธรรมดา ถ้าเป็นเมื่อยี่สิบปีก่อนจะแนะนำให้น้องฮัดเขียนเรื่องส่งไปลงในวารสาร "สตรีสาร"

  8. สำหรับบางคน ก็ไม่ควรจะเดินทางกลับมาบรรจบกันอีก

  9. …..คนที่เป็นอดีต……การที่ได้เจออีกครั้งนับว่าโชคดี…โชคดีกว่าคนบางคนอยากเจอมากแค่ไหนกลับไม่มีโอกาสได้เจอ

  10. เส้นขนานที่ยังได้พบเจอดีกว่าไม่มีทางได้พบเจอ…กันเลย

  11. หลายเรื่องเอามาใช้เป็นคอลัมน์ได้เลยนะฮัทดูโรแมนติกเชียะ ^ ^วันนี้ปั่นงานหัวแตกแต่ก็ว่างกว่าทุกวันอยาเจอวันอาทิตย์ชะมัดไว้จะโทรไปหานะ

  12. ง่าส์

  13. เส้นขนานก็มีจุดบรรจบนะ…ที่ infinity ไงอืม…โรแมนติคใช่เล่นเลยนะอิ-อิ^_^

  14. ชอบย่อหน้าสุดท้ายรู้สึกเหมือนรวมคณิตกะวิทย์ไว้ในบทสรุปเลยแฮะ

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s