life is short, the stories.

share our Idea & Stories.

เรื่องสั้น : ควัน

Leave a comment

หนึ่ง.

             บุหรี่ที่ซอกนิ้วละเลียดควันลอยขึ้นไปอย่างไปอย่างอ้อยอิ่ง เขาอัดควันเข้าปอด แล้วจึงค่อยปล่อยควันสีเทาออกมาทางปากและจมูก ควันลอยล่อง แล้วจางหายไปกับอากาศเบื้องบน

            “ขณะนี้สถานการณ์ในอิรักกำลัง…”

             ภาพสถานการณ์สงครามในประเทศอิรักปรากฏอยู่ในจอโทรทัศน์ เขาหยิบรีโมทคอนโทรลขึ้นมาเปลี่ยนช่อง -เหมือนกันหมด เหมือนกันทุกช่อง- เขากดปุ่มปิดโทรทัศน์ ภาพบนจอหายไปกลายเป็นจอสีดำอยู่เบื้องหน้า เขากำลังจะยกบุหรี่ขึ้นมาสูบอีก บุหรี่ที่ซอกนิ้วทำให้เขาคิดถึงเธอ

             “เมื่อไหร่โชติจะเลิกสูบบุหรี่ซะที”

             “ทำไม ถึงผมสูบผมก็เคยทำความเดือดร้อนให้ใคร ผมสูบ ผมก็ไม่เคยพ่นควันให้ใครรำคาญ”

             “แพทไม่อยากเถียงกับโชติอีกแล้วนะ แพทเคยบอกหลายครั้งแล้วว่าแพทไม่ชอบ”

              เธอปั้นปึ่งใส่เขาแล้วเดินออกจากบ้านไป โดยไม่บอกลาอย่างที่เคยทำ

              เขาไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมวันนี้เธอถึงโกรธอะไรนักหนา เขากับเธอเคยเถียงกันเรื่องนี้หลายครั้งแล้ว และทุกครั้งเธอก็เป็นฝ่ายยอมแพ้ และเขาก็ยังไม่ยอมเลิกสูบบุหรี่

สอง.

            ห้าวันแล้วที่เธอไม่ยอมติดต่อมาหลังจากที่เขากับเธอเถียงกันวันนั้น และนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เขาไม่ยอมโทรไปง้อเธอก่อนเช่นทุกครั้ง เขาหยิบกีต้าร์ขึ้นมาเล่นเพลงที่เขาแต่งไว้แต่ยังไม่จบซะที

                       “ควันน้อยล่องลอยไป

                         ดั่งสายหมอกยามเช้า

                         ขออย่าให้รักของเราบางเบาอย่างควัน

                         และสลายไปดั่งหมอก…”

             “กริ๊ง…กริ๊ง…” เขาวางกีต้าร์ลง แล้วรีบไปรับโทรศัพท์ด้วยความดีใจ -ต้องเป็นแพทแน่ๆ

             “ฮัลโหล โชติพูดครับ” เขาพูดอย่างวางฟอร์ม

             “โชติหรือ นี่แม่นะ” เขาแปลกใจในน้ำเสียงของผู้พูด

             “แม่หรือครับ มีอะไรหรือเปล่าครับ”

             “โชติทำใจดีๆไว้นะลูก คือว่า…”

             เขาวางหูอย่างอ่อนแรง รู้สึกมึนงงเหมือนโดนใครตีหัวอย่างแรง ทั้งห้องหมุนไปเหมือนโดนใครจับมันเหวี่ยงพร้อมทั้งเหวี่ยงเขาลงไปนั่งบนโซฟาอย่างไม่รู้สึกตัว ไฟบนเพดานที่เปิดไว้ก็คล้ายจะดับลงจนมืดสนิท

สาม.

             หลังจากที่ออกจากบ้านเขาวันนั้น เธอแวะไปเก็บเสื้อผ้าที่คอนโดฯของเธอ แล้วจึงขับรถกลับไปหาแม่ของเธอที่อยุธยา เธออยู่ที่นั่นได้สี่วัน ด้วยความคิดถึงเขา เธอจึงบึ่งรถกลับมากรุงเทพฯในเย็นวันนั้นเอง รถยังไม่ทันพ้นเขตจังหวัดพระนครศรีอยุธยา รถกระบะสีเทาคันหนึ่งขับออกมาจากทางแยกตัดหน้ารถเธอ

             “เอี๊ยด” เบรคถูกเหยียบจนมิด

             เช้าวันรุ่งขึ้นหลังจากงานเผาศพเธอเมื่อเย็นวานที่อยุธยา ด้วยภาระหน้าที่การงานทำให้เขาต้องรีบกลับ

             “รักษาเนื้อ รักษาตัวนะลูก” แม่ของเธอมองเขาด้วยดวงตาที่ยังคงมีคราบน้ำตาอยู่ ดวงตาแดงช้ำบ่งบอกว่าเธอคงร้องไห้ตลอดทั้งคืน หลังจากที่เป็นลมล้มลงไปตอนที่เปิดโลงดูหน้าศพ

             ก่อนสตาร์ตรถ เขาหยิบบุหรี่จากกระเป๋าเสื้อขึ้นมา คาบไว้ในปากพร้อมกับเอามือควานหาไฟแช็ก

             เมื่อไหร่โชติจะเลิกสูบบุหรี่ซะที – เสียงของเธอแวบเข้ามาในหัว เขาตัดสินใจโยนบุหรี่ทั้งหมดออกนอกรถ แล้วขับรถออกไป เขาให้สัญญากับตัวเองและกับเธอ – ต่อไปนี้เขาจะเลิกสูบบุหรี่เสียที

สี่.

          “ควันน้อยล่องลอยไป

           ดั่งสายหมอกยามเช้า

           ขออย่าให้รักของเราบางเบาอย่างควัน

           และสลายไปดั่งหมอก…”

เขาวางกีต้าร์ลง หยิบบุหรี่จากที่เขี่ยบุหรี่ อัดควันเข้าปอดแล้วจึงค่อยปล่อยควันสีเทาออกมาทางปากและจมูก ควันลอยล่อง แล้วจางหายไปกับอากาศเบื้องบน

          “ที่รัก ผมขอมวนนี้เป็นมวนสุดท้ายนะ”

Author: hud-tsu-ka

I'm not a nice guy but I wanna be a good guy.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s