life is short, the stories.

share our Idea & Stories.

25/11/2007 LoyKaTong

Leave a comment

เมื่อวานเป็นวันลอยกระทง
ผมแวะไปดูรูปถ่ายที่ central world เป็นรอบที่ 2
เนื่องจากครั้งที่แล้วรีบดูไปหน่อย ไม่ค่อยมีเวลา
รู้สึกมีความสุข แต่ว่าความตื่นเต้นคงน้อยลงไปเพราะเคยมาดูแล้วครั้งหนึ่ง

ทีแรกว่าจะไปงานลอยกระทงที่จุฬาฯ และัจะไปงานภูเขาทอง
แต่ว่าขี้เกียจย้อนไปย้อนมาเลย เลยไปที่ภูเขาทองเลย

ผม(เกือบ)ไป(ถึง)งานภูเขาทองเป็นครั้งแรก
แต่ไม่ได้เข้าไป
คนเยอะมาก ไม่ไหวจะเบียดทะนานเข้าไป
ได้แต่ดูคน(สาวๆ)รอบๆ

ผมถือกล้อง+ขาตั้งกล้องที่ค่อยสมดุึลกับขนาดกล้องเท่าไร(ใหญ่และหนักกว่ากล้องมาก)
ขาตั้งกล้องโปร แต่กล้อง compact
ถ่ายรูปที่บริเวณหน้า central wold และที่หน้าโลหะปราสาท
เห็นผู้คน ถ้าไม่มากับแฟนก็มากับกลุ่มเพื่อนฝูง
ไม่รู้ว่าจะมีสักกี่หัวที่มาคนเดียวแบบผม
บอกได้คำเดียวว่า เหงา
ความเหงาที่มาพร้อมกับดวงตาที่ร้อนผ่าวๆ ทั้งที่อากาศรอบข้างค่อนข้างเย็น
กล้องของผมจะเก็บความอบอุ่น และมิตรภาพที่ผมเห็นลงในนั้นได้หรือเปล่า?
บางทีผมก็ไม่อยากได้รูปที่มันสวยงามมากนักหรอก
การมีใครสักคนมาถ่ายรูปคู่กันด้วยกล้องจากมือถือไม่กี่ pixel อาจยังรู้สึกดีึกว่า
ความเหงาจะได้มีความอบอุ่นมาเบียดเนื้อที่ของมันบ้าง

ผมไม่เคยรู้เหมือนกันว่า memory ขนาด 512 MB จะบรรจุรูปขนาด 3 ล้าน pixel ที่ผมถ่ายได้สักกี่รูป
memory ถ่ายรูปลงไปยังมีวันเต็ม
แต่หัวใจปริมาตรเท่ากำปั้น
ถมเท่าไหร่ก็ไม่มีวันเต็มสักที

Author: hud-tsu-ka

I'm not a nice guy but I wanna be a good guy.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s